AŞK NE TUHAF

Aşk ne tuhaf şey: Koca bir muamma, gizli bir sır, hiç kimse bilmez,
Aşık olunca bir insan bir daha unutmaz, hiç vazgeçmez; bırakmaz, yüz çevirmez, silmez,
Aşk insanı değiştirir, bazen tüm umutlarını alır; nice çınarları bir kuru dala çevirir,
Oradan oraya savurur aşk, hiç gözünün yaşına bakmadan, en sağlam kayaları bile devirir.
Bazen bulutların üzerinde, uçuyormuş gibi hisseder insan; sanki kayıyormuş gibi dünya, ayaklarının altından,
Gözü görmez hiçbir şeyi, ne parayı ne evi; vazgeçer gümüşten, yakuttan; elmastan, altından,
Tek isteği şudur; hep sevdiği yanında olsun; sürekli gözlerine derin, derin bakıp dursun;
Onunla mutlu olsun hep, dâim onunla huzur bulsun; onunla musmutlu, bir yuva kursun.
Ama ne acıdır ki, aşk böyle sürmez; kimi zaman evdeki, hesap çarşıya uymaz;
Deli gibi seversin sonra, seni insan yerine koymaz; düşünmeden terkeder, feryatlarını hiç duymaz,
İçler acısı hâlini görmez, ne söylesen kâr etmez; çünkü kararını, vermiştir bir kere,
Ama kimse aşkından ölmez, evet aşka güç yetmez; ama onunla, gidemezsin her yere.
Madem terk ettiyse, sen de unut onu, aşk bir okyanus, seninkiyse bir dere.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: